* ╠ sangre ╣♥╠ ﺴ۩๑۩۞۩๑۩ﺴ ╣

จะบอกว่า โดนแม่ว่าบ่อยขึ้นเรื่อยๆทุกวัน

เค้าบ่นกรุว่า

 วันๆๆไม่รุจักทำอะไรเลยหรอ ไม่มีสมอง

ความคิดที่จะคิดช่วยทำงานบ้านไม่มีลยหรอ

สบายเปงราชาอยุ่นั้นแ หละ

ช่วยแม่บ้างดิ หัดเก็บหัดทำอะไรที่พอจะทำได้บ้างดิ

จานกินแล้วก้อล้างซะบ้างดิ

เสื้อผ้าก้อหัดเก็บมาพับซะบ้าง รุ้ม่ะว่าพ่อเค้าซักแล้วมันแห้ง

ก้อหัดดูหัดเก็บมาพับซะ

น้ำก้อหัดกอกบ้างดิ ไม่ใช่ ดีแต่กินๆๆ ไม่ใช่ต้องให้ค่อยกอกให้กิน

ไม่ใช่ วันนี้ๆๆ ก้อสบายๆๆไม่เก็บไม่ทำอะไรเลย

ไม่ใช่ต้องสั่งๆ ว่าให้ทำ ถึงทำ

โตแล้วมีสมอง ทำไมไม่คิดบ้างห่ะ

อืม

รู้มั้ยว่าลูกคนนี้ รมขึ้นกี่รอบแล้วค่ะแม่

แต่ก้อเงียบไว้นะ พยามแล้วนะ

จะไม่พูดอีกแล้ว จะไม่เถียงให้เมื่อยอีกแล้ว

จะอยุ่เฉยๆ ทำตามคำสั่งของแม่ไปเรื่อยๆแล้วกัน

เด็กคนนี้จะพยามเปงแบบนี้ให้นานที่สุดแล้วกันค่ะ

รู้มั้ยทำไมฉันถึงไม่มีความคิดที่จะช่วยงานบ้านของคุณๆเลย

รู้บ้างมั้ย

เพราะ ฉัน ถูกคุณๆ เลี้ยงดูมาแบบเปงคุณนายไงล่ะ

ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้นนะลูก เด๋วแม่ทำให้ เด๋วพ่อทำให้

จะเอาอะไรลูกเด๋วแม่หามาให้

ไม่ต้องทำนะ เด๋วไม่ดี เด๋วแม่ทำเอง

ตลอดเวลา 15 ปี เด็กคนนี้ถูกเลี้ยงมาแบบ คุณนาย

ไม่เคยถูกสั่งสอนว่า วันนี้ต้องทำไอ้นี้นะ แล้วก้อทำไอ้นั้นนะ

เวลานี้ต้องทำไอ้นี้นะ

นั้นไม่ใช่กิจวัตรประจำวันของฉัน

เด็กคนนี้จะทำก้อต่อเมื่อถูกสั่งให้ทำเท่านั้น

พูดง่ายๆ ฉันไม่มีความคิดของด้วยเองเลย

แต่ ช่วงนี้ เค้าให้กรุเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง

คือ ให้มีความคิดในการช่วยงานบ้านของเค้าภายใน ไม่ถึงอาทิต

แม่ค่ะ

สันดานที่สะสมมาเปงเวลา 15 ปี ก๊ะจะมาเปลี่ยนภายใน 1 อาทิด

มันเปงไปไม่ได้หรอกนะ

จะมาให้ช่วยโน่นช่วยนี่ ทั้งที่เมื่อก่อน ได้แต่นอนกะดิ๊กตีนไปวันๆ เนี่ยนะ

มันคงยากนะค่ะ

ถ้าจะให้เปลี่ยนก้อของเวลาเยอะๆหน่อยได้ม่ะ

ไม่ใช่ บ่นๆๆ  ไม่ทราบว่า คุณแม่ท่องคำบ่นนี้มากี่วันค่ะ

ถึงบ่นได้เหมือนเดิมทุกวัน

ฉันไม่รุหรอกนะว่าเค้าคิดจะทำอะไรกับฉัน

อยากให้ฉันเปงแบบลูกของคนอื่นหรือยังไงไม่รุ

ที่เค้าช่วยแม่ทำงาน รับผิดชอบงานของเค้าได้มาพอๆกัน

แต่ฉัน ไม่เคยคิดเรื่องนี้เลยด้วยซ่ำ

ช่วงนี้ ก้อพยาม ไม่พูด ไม่คุยไม่ถามอะไรแม่มากนัก

พยาม

อยากให้ทำไรก้อทำให้ได้

แต่อย่ามาบ่นๆ บ่นเมื่อว่า กรุผิดอยุ่ฝ่ายเดียว

ผิดที่ไม่คิดที่จะทำอยุ่ฝ่ายเดียว

คุณแม่ค่ะ ลองคิดย้อนหลังกับไปมอง อดีตซะนะ

ว่าแม่เลี้ยงลูกคนนี้มาแบบไหนบ้าง

อย่ามาพูดว่า ไม่สะทกสะท้านเลย

 ฉันสะท้านทุกครั้งที่โดนบ่นออ่ะ

แล้วก้อเถียงให้แม่เงียบไปเท่านั้น

ที่เถียงนะ อยากให้หยุดพูด มันน่ารำคาญ เข้าใจบ้างม่ะ

หัดทำความเข้าใจซะใหม่นะ

อาจดูว่าฉันเลว ที่เถียง

อาจดูว่าฉันไร้ความรูสึก ทุกครั้งที่ จ้องหน้าแม่ แบบโมโห

อาจดูว่าไร้ความคิด ในสิ่งที่ทำ

แต่ฉันก้อไม่มีวัน

ด้อยกว่าแม่เด็ดขาด

ไม่มีวัน

ทะเยอทะยาน

ความรู้สึกในตอนนี้มันก้อเปงแบบนี้

ต่างจากทุกครั้งก้อคือ ฉันไม่ร้องไห้ มีแต่ความโมโหและความแค้น

มันอาจจะเปงการเขียนที่รุงแรงสำหรับความรุสึกต้องแม่

มันอาจจะดูไม่ดีไปด้วยซ่ำสำหรับคนอ่านบ้างคน

แต่ฉันก้อมีความรู้สึกแบบนี้ออกจะบ่อยไป

ฉันไม่รุว่า ความคอดของฉันในตอนนี้จะทำให้คัยหลายๆคิดว่า เลว

เพราะมันก้อเลวอยุ่แล้ว

มันออกจะไม่น่าเชยชมนัก ที่เขียนนินทาแม่ในทางแบบนี้

เหมือนฉันถูกเนอะ

ก้อฉันคิดว่าฉันถูกไง ถึงเขียนแบบนี้ได้

ความคิดที่แตกแย่ง

ฉัน พูดว่า รัก แม่  ไม่เป็น

มันคงน่า ตกใจ

สำหรับทุกๆๆ คน