* ╠ sangre ╣♥╠ ﺴ۩๑۩۞۩๑۩ﺴ ╣

ว๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยย

ตะเถนตกใต้ถุนยุงบินวอน --* ท่าทางจะอากานหนัก ส่งคุกเลย

เห้อ

เห้อ

ลมกรุจะหมดตัวแล้ว

รุเกรด มาหลายวิชา และ แต่ละวิชาก้อเปงที่น่า.............

สอบใหม่ให้รุแล้วรุแรดทุกวิชาเลย

เห้อ

ชีวิด คือ ชีวิด อะจ๊ากกกกก ปังๆๆ

เมื่อไรกรุจะเรียนจบห่ะ

เมื่อไรกรุจะสมหวังกับคำว่า ทะเยอะทะยาน ซะที

ความหมายของคำว่า ทะเยอทะยาน หรอ 555+

มันช่างตงกรุตัวกรุมากมาย รึป่าวว่ะ -*-

ก้อแค่มีความหมายว่า

อยากที่จะอยุ่เหนือคนอื่นไง

ไม่อยากเปงที่ 2 รองคัย

คัยคนนั้นที่หมายถึงก้อ คือ คู่แข่ง ศัตรู

กรุต้องเหนือไง ต้องสูงกว่าให้ได้ไง

5555+

ฟังแล้วอาจจะอึ่งแต่ช่างเหอ เนี่ยและกรุ

แต่คัยละที่จะเปง ศัตรูของกรุ

.

.

.

อืมๆๆ มาเรื่องเกรดกันต่อ หลังจากพานอกเรื่องไปแสนไกล อิอิ

ก้อนะ

อ่านะ

เริ่มไงดี

เอออ

คือ

เกรดปีเนี่ยกรุแย่ลงมากมาย

มันเกือบทุกวิชา ไม่ใช่ มันทุกวิชาก้อว่าได้นะ

เห้อ

สอบเกบคะแนนของแต่ละวิชา

คะแนนหรอ เกือบตกๆๆ ทุกวิชา

ไม่มีอะไรดีซะอย่างเลย

โดยเฉพาะวิชาที่ ตัวเองถนัดที่สุด ไม่ใช่สิ

ต้องเรียกว่า วิชานี้เปงวิชาที่กรุทำได้ดีที่สุด แต่ไม่ถนัดนะ

คนิด  

ม.1 ม.2 สอบเกบคะแนนที่ไร ได้เต็ม เกือบเต็ม

แต่ตอนนี้ละ ตอนนี้ มันเปลี่ยนจาก

น่ามือที่สวยงาม กลับกลายเปงหลังมือที่โหดร้าย

คะแนน ตก เกือบตก

ได้ยินคแนนที่เพื่อนเอามาบอก จานบอก

ใจเสียเลยนะ

น้ำตาแทบไหลออกมาเลยแระ

แต่ก้อนั้น ห้องเรียน ต้องทำน่าตายิ้มไว้ก่อนดิ

เนอะๆๆ

เข้มแข็งดิ แล้วหันหน้าไปเรียนมันต่อ ทั้งที่ในในหรอ

สับสนไปหมด ในสมองมีแต่ ตัวเลขที่ไม่อยากรับรู้เลย

อยากลบมันออกจากว่าทรงจำ แต่ก้อลบออกไม่ได้

ก้อมันเปงความทรงจำที่โหดร้ายนี้

ยิ่งเจ็บ ทุก เส้า มากเท่าไหร ความทรงจำก้อจะอยุ่คงทนและยาวนานเสมอ

มือก้อจดตามอาจานไปแบบนั้นและ

จดไปๆๆ จดไป เอาไปทบทวนไง

แต่ถ้าว่า รุเรื่องไม

ตอบว่า ไม่รุเรื่องเลย

สมองที่อยากรุ กลับปฎิเสดทุกสื่งทุกอย่างออกหมด

เหลือไว้เพียงความตกใจ ความหนักใจ ความกังวน

ต่างต่างนานา เต็มไปหมด

วันนี้ก้อเปงอีกวันนึงที่

ช๊อค

อ้อมมันบอกว่า

คนิดเพิ่มเตม กุ๊กได้ 38 นะ

ห่ะ อะไรนะ

ทำไม ทำไม 38 ห่ะ

ทำไมได้แค่นี้เองหรอ

ทำไมอ่า

คะแนนทำไมหดเหลือเท่านี้

ภาคปลาย 50 คะแนน กรุได้ 38 เองหรอ

ทำไม

ทั้งที่แล้วๆๆมา คะแนนกรุก้อยุ่ในเกนที่ไม่ตกต่ำแบบนี้นี่

ทำไม

อึ่งไปสักพัก และก้อยอมรับมัน

อืม 38 ก้อ 38 เย้เย้เย้ ไม่ตกโว้ยยยยย

ปากก้อบอกไปแบบนี้

ปลอบใจตัวเองให้หายตกใจไปพลางๆๆ

แต่ในใจดิ มันไม่ใช่เลย

ตอนที่รุ น้ำตาก้อไหลออกมาเองเฉยๆๆเลย

ไม่รุเพราะอะไร แต่ เปงแบบนี้ทุกที

มันยิ่งคิดถึงคะแนนที่ได้ตอนนี้ กลับคะแนนเมื่อก่อน

คิดย้อนกลับไปเรื่อยๆๆ มันก้อเริ่มร้องไห้เลย

ไม่ใช่ อ่อนแอนะ กรุคิดว่างั้น

แต่มันเปงอารมหนึ่งที่เปงแบบอัตโนมัติ

ถามว่า เสียใจมั้ย เสียใจมาก

แล้วปลงได้ มั้ย ปลง ได้ค่ะ

แค่ขออย่างนึง อย่ามาย่ำ ให้นึกถึงมัน

ขอเถอะ

อย่าพูดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีกเลย มัน....

ถ้าลองมองอีกแง่นึง

ก้อคือ

38 จาก 50 ก้อสมควรแล้ว ก้อทำตัวงี้ จะให้ได้ 40กว่าได้ไง

วันที่จะสอบ

กรุไม่ได้วิชานี้แม้ซะตัว

กะว่า มันสอบคาบบ่าย เด๋วไปอ่านที่ รร. ก้อได้

ทั้งๆๆที่รุอยุ่แล้วว่า ถ้าเปงที่ รร. กรุจะอ่านสือไม่รุเรื่อง

แต่ก้อยังดันทุรังดื้อรื้อกับตัวเอง

พอจะสอบก้อถึงมานั่งอ่าน

อีก 30 นาที จะสอบแล้ว

จะทันไม

ไม่ทัน เหลือ อีก 2 บท ที่ยังไม่ได้เตะแม้แต่นิด

แต่ทำไมในตอนนั้นกับไม่กะวนกะวายอะไรเลยซะอย่าง

กับปล่อยมันไปแบบนั้น

ทำไม

สอบเหรอ 555+

บทที่ไม่ได้อ่าน ไป ทำไม่ได้เลย เดาหมด

เอาจากห้องสอบเรวมากทั้งที่ทุกทีจะคตวดทานชิบหายเลย

แต่ตอนนั้น มันทำไมไม่ได้นี้ มันไม่รุเรื่องยิ่งคิดยิ่งปวดหัว

ก้อเลยปล่อยมันตามเวรตามกำ

เพื่อนๆๆออกมา บอกว่า ง่ายว่ะ

ไม่นึกว่าจะออกง่ายขนาดนี้

อืม

ใช่

กรุก้อไม่นึกเมื่อกันว่าจะออกง่ายแบบนี้

ถามว่าง่ายไม ตอบว่า ง่าย

แต่ถามว่าทำได้ไม ตอบว่า หนูทำไม่ได้ค่ะ

ถามว่าทำไมถึงทำไม่ได้ ตอบ หนูไม่ได้อ่านมาค่ะ

ถามว่าทำไมไม่อ่านมาล่ะ ตอบ หนูคิดว่าตัวเก่งไงค่ะ

จบ

ความทะเยอทะยานพังทลายอีก รอบ พังแบบนี้มากี่รอบแล้วเล่า

แต่ก้อไม่เข็ด ไม่จำ เหี้ยแบบนี้แล้วจะร้องทำเหี้ยไรอิห่า

สุดท้ายก้อร้องไห้พร้อมๆกับด่าตัวเองไปด้วย

^

^

^

เนี่ยและกรุ