* ╠ sangre ╣♥╠ ﺴ۩๑۩۞۩๑۩ﺴ ╣

วันนี้ไม่มีไรทำอ่านะ

เบื่อมาทั้งวันและ เมื่อกี้เพ่งปิดเองมา ก๊ะว่าจะไปอาบน้ำซะหน่อย

แต่ก้อแล้ว ฟังเพลงอีกซะเพลง 2 เพลง

ทำกานบ้านที่ค้างๆๆไปด้วยดีกว่า

จะได้เส็ดๆๆเนอะ

แต่แล้วสายตา ก้อไปสะดุด กะผ้าลายสก็อต ที่วางอยุ่บนโต๊ะ

หยิบมันขึ้นมาดู

จะนั่งสอยจุดที่มันผิดต่อดีม่ะหว่า แล้วใหม่แม่ เอาไปให้อาหมอเย็บให้

เห้อ

เหนของเพื่อนๆๆเส็ดกานจะหมดแล้ว บางคนก้อเส็ด 2 ขา บางคนก้อจะเส็ดหมดแล้ว

แต่กรุต้องมานั่งสอยจุดที่ผิดออกซะใหม่

ก้อมันไม่เท่ากันนี้หว่า

เย็บเองก้อไม่เปง ให้เพื่อนมันเย็บให้ แหๆๆ

ทำให้หมดเลย สรุป งานกรุ กรุไม่ได้ทำไรเลยวันๆๆ

เมื่อคาบที่แล้วก้อโดดนะ

เหนื่อยหรอ ไม่เหนื่อยนะ

แต่ไม่อยากเรียนเลย

เหนของคนอื่นสวยๆๆ เส็ดกันไวๆๆ ก้อเริ่มท้อแท้ยังไงก้อไม่รุ

เหนเค้าทำกันเก่งๆๆ ทำกันได้ดีๆๆ ในใจก้อท้อแท้ ทำไม กรุทำไม่ได้ว่ะ

โดดแม่งเลย

เหน/อื่นบอกว่า จานเช็ดขาด <หรอ>

จะโกดก้อไม่ใช่เรื่อง จะย้อนกลับไปเรียนก้อไม่ได้

ในเมื่อเวลามันผ่านมาแล้ว มันทำอะไรไม่ได้หรอก จิงม่ะ

ก้อปล่อย มันซะเถอะ อย่าไปคิดไรมากก๊ะมันเลย

ช่วงเวลานั้นก้อคิดได้แค่นั้น แค่กรุสนุกไม่โดนบ่น โดนดุ ก้อดีแล้ว ใช่มั้ย

งานเงอ ช่างแม่งมันดิ กรุทำไมไม่ได้ จบม่ะ

ไม่รุจะระบาย อทิบาย ออกมายังไง แต่ความรุสึกที่ได้รับแต่ละครั้งก้อก้อนะ

ยังไงก้อบอกไม่ถูก

บางอารมก้อก้อด่าสาด บางอารมก้อโดดจะเหงาเลย

ทั้งที่ไม่รุว่าความเหงามันเปงยังไง

เหงา หงอย เบื่อ เซง เส้า มันต่างกันมากแค่ไหน หรือมันเหมือนกันมากมายแค่ไหน

แค่คำว่าท้อแท้ก๊ะอ่อนล้า มันชอบมาพร้อมๆๆกันเนอะ

มันมาที่ไร ก้อนะ

ถ้าอยุ่คนเดียวก้ออยากปล่อยอารมไปเรื่อยๆๆ ทำด้วยหงอยๆๆไป

แต่ถ้าอยุ่กะคนอื่น ก้อนะ เกบมันไว้แบบนั้นและ

อย่าเพ่งปล่อยให้คัยรุนะ ไม่อย่าโดนถามว่าเปงอะไร ทำไมเงียบไปแบบนั้น

ทำไมวันนี้มึงปลี่ยนไปจัง ทำไมไม่บ้าๆๆเมื่อทุกๆๆครั้งละ

ยิ่งโดนถาม ก้อยิ่งเงียบ แล้วก้อเมินเฉย คัยๆๆอาดมองว่า หยิ่งจนไม่กล้าที่จะเข้าใกล้

ก้อคงใช่มั้ง หยิ่งดิ ไม่รุดิ แต่ที่รุๆๆ กลัวกานเสียฟอร์ม มากเปงที่สุด

รุสึกน่าแตกชอบกล

เวลาโดนคันซะคนอ่านความรุสึกภายในของเราออกหมด

แล้วก้อบอกเราออกมาตงๆๆกับความรุสึกของเราในตอนนี้น

ถึงจะพยามเสแสร้ง เหมือนกรุด้าน ไร้ความรุสึก ก้อเถอะ

บางคน หรืออีกหลายๆๆคน ส่วนมาก

ชอบพูดกันว่า กรุไร้ความรุสึก

คิดไรเล่นๆๆ ไปวันๆๆ ปล่อยอะไรง่ายๆๆอยุ่เสมอ

ใช่

กรุไร้ความรุสึก ไม่ค่อยจะรุสึกรุสาห่าเหวอะไรมากมายนะหรอก

ว่าคนอื่นจะเส้ามากแค่ไหน หรือออยุ่ในอารมไหน จะไม่รุหรอก

เค้าเส้ากัน กรุก้อเฉยๆๆ หรืออาดแค่ตกใจเฉยๆๆเองมั่ง

แต่ไม่ถึงกะร้องไห้นะ

เพราะกรุไม่โดนเอง ไม่เจ็บเอง เลยไม่ร้อง เหนคนอื่นเค้าร้องไห้กัน ก้อสงสัยนะ

จะร้องกันทำไมห่ะ มันเส้าตงไหนอ่า มึงเจ้บกะมันไง

ห่ะ ใช่ ออกแนวกรุเหนแต่ตัว แต่ถามว่าสงสารมั้ย

สงสารดิ แต่ของแบบพอควรได้ม่ะ เฉยๆๆ เมินทิ้งก๊ะมัน เด๋วมันก้อดีขึ้นเองและ

ส่วนกานที่กรุคิดไร เล่นๆๆ ไปวันๆๆ ปล่อยง่ายๆๆ

ที่คิดไรเล่นๆๆที่คิดว่าเรื่องนี้มันแค่เล่นๆๆ ก้อเพื่อจะไม่ให้ตัวเองเครียดมากมาย

ไม่ให้นึกไรมากมาย ที่ปล่อยง่ายๆๆก้อเช่นกัน

ในบางเวลาในบางอารมที่เครียด งานเยอะเต็มหัว

เริ่มเกิดอากาน เบื่อโว้ย ขี้เกียดว่ะ กรุไม่อยากทำว่ะ

แล้วกำหนดวันส่งมันอีกนาน ก้อปล่อยทิ้งซะเลย

เหมื่อนคนผลัดวันปะกันพุ่งเนอะ

ใช่เลย

กรุเปงคนแบบนั้น

+

.

.

.

.

ก๊ะจะไปอาบน้ำซะหน่อย เสือกมานั้นพล่ามอยุ่ที่นั้นได้นะกรุ

เห้อ เข้าใจชีวิดกรุจิงเลย รอนๆๆได้ใจ